Sznur wylągł się na ten świat w Wałbrzychu w 2017. Wydal wcześniej pięć albumów i trzy single, czyli dość sporo. Skład na płycie "Cwel" to: Seth (gitara, wokal), Zer0 (wokal), Psyho (perkusja) i Faja (bas). Obrazek na okładce jest wg mnie zupełnie nieudany - ani to śmieszne, ani straszne. Chybiony pomysł. Tytuł wydawnictwa jest bardzo antykomercyjny, zresztą i tak twórczość Sznur nie pojawi się na antenach popularnych stacji radiowych.
Muzyka na krążku wałbrzyskiego bandu to agresywny, mocny, ponury i psychodeliczny BM. Jednocześnie utwory posiadają ciemny feeling, motoryczność, dynamikę. Pewną chwytliwość. Teksty są brutalne, nihilistyczne, socjopatyczne. Same ich tytuły odrzucają. Liryki utworu "Moje siki" to wyznania odczłowieczonego sadysty. Muza i teksty wspólnie tworzą przekaz rozpaczy i apokalipsy. Ostatni utwór to eksperymentalne elektroniczne dźwięki. W utworach oprócz agresji pojawia się oszczędnie użyta elektronika, różne wstawki (m.in. odgłosy zamieszek, sygnał karetki pogotowia). Są fragmenty melancholijne, również ciężkie i przytłaczające, nawet transowe. Najlepszym instrumentalistą w zespole jest gitarzysta. Potrafi zagrać agresywnie, łącząc to z pewną melodyjnością, smutkiem. Czasami zdarzy się krótka solówka. Gra wiosłowego jest pełna witalności, atrakcyjna, wciąga słuchacza. Momentami jego zagrywki kojarzą mi się z heavy-metalem. Perkusista również jest bardzo dobry, wykracza poza standardy. Wokal jest specyficzny, niepodobny do typowego blackowego skrzeku, jest ponury, często mówiony.
Sznur, choć nie gra ekstremalnie szybko i agresywnie tworzy niezwykle wyrazisty, pełen przemocy i beznadziei przekaz. Słuchając tej płyty można się załamać psychicznie. Smakowity kąsek dla zwolenników ekstremy w metalu.
