1. Confront
2. The Truth Penetrates your Mouth
3. Hate me Like I Hate myself
4. How Much are you Willing to Sacrifice to Remain Fucking Nobody
5. Decompose
6. Obscene
7. You will Never be in Control
8. A Fucking Failure
9. Bitter Reality

Lugola to kolejny projekt niezmordowanego Neithana (czyli Michała Kiełbasy) z Katowic. Znamy go z Whalesong, Harmony of Struggle i wielu innych. Niezwykle płodny to artysta. Pod szyldem Lugola wydał wcześniej kilka materiałów własnym sumptem i kilka oficjalnie. "The Truth Penetrates your Mouth" ukazało się jako limitowane do 300 CD nakładem zasłużonego Zoharum - New experimetal art. Również zostało wydane przez zespół w wersji elektronicznej. Za oprawę graficzną odpowiada Maciej Mehring. Wykorzystano szokujące fotografie odwołujące się do klimatów spod znaku twórczości panów de Sade'a i Masocha. Niech każdy sobie to sam obejrzy.

Dźwięki na albumie są jeszcze brutalniejsze niż zdjęcia. Mamy tu do czynienia z power electronics. Muzyka jest bardzo gwałtowna, agresywna, składa się głównie ze skwierczenia, dźwięków zakłóceń transmisji radiowych i kakofonicznych zgrzytów, jakby cięcia metalu i pocierania o siebie metalowymi płytami. Można określić te dźwięki jako anty-muzykę. W każdym utworze słychać teksty wypowiadane przez zdeformowany męski głos, czasami odpowiada mu kobieta, jej wokal też jest zniekształcony. Radykalne treści wypowiadane przez obie osoby wzmacniają przemoc przekazu muzy.

Neithan wykazuje całkowity brak poszukiwania jakiejkolwiek popularności. Nie ma do przekazania odbiorcom absolutnie niczego miłego. To muza tylko dla maniaków. Utwór "Decompose" to ciekawe połączenie sadystycznego power electronics z mrokiem dark ambient. Daje to wrażenie przygniatającego ciężaru. Zamykający płytę "Bitter Raeality" też trochę się różni od pozostałych numerów. To ekstremalna nawałnica dźwięków połączona z fanatycznie przemawiającym wokalem.

Ta muzyka nie jest chaosem. Neithan panuje nad wszystkim, widać (a raczej słychać) myśl kompozycyjną, koherencję całości. Pomimo wszystko, muza na tej płycie trochę mnie zmęczyła. Jest zbyt jednostajna. Cała oparta na podobnych pomysłach. Chociaż to tylko około 40 minut to już po trzech czwartych płyty wyczekiwałem jej końca. Piszę to z pewnym dyskomfortem, bo jestem fanem twórczości Neithana. Ale żaden artysta nie jest w stanie tworzyć wyłącznie arcydzieł. Poza tym ta płyta, mimo pewnych mankamentów, nie jest porażką, choć nie dorównuje najlepszym dokonaniom pana Michała Kiełbasy. Fani power electronics mogą spokojnie się z nią zapoznać.